Zespol ciesni

Zespół cieśni kanału nadgarstka – najczęściej występująca neuropatia (uszkodzenie nerwu) w obrębie kończyny górnej. Choroba najczęściej pojawia się po 40 roku życia i dotyczy głównie kobiet. Objawia się narastającymi w czasie dolegliwościami do których należą:

  •  uczucie mrowienia oraz dolegliwości zakres-unerwienia
    bólowe w okolicy nadgarstka, kciuka, palca wskazującego, środkowego oraz połowy palca serdecznego (obszar zaznaczony na niebiesko). Piekące dolegliwości bólowe nasilają się zwłaszcza w godzinach nocnych. Ulgę przynosi opuszczenie kończyny poniżej poziomu ciała.
  •  zanik mięśni kłębu – mięśnie na dłoniowej powierzchni ręki u podstawy kciuka
  •  osłabienie siły mięśniowej i pogorszenie czucia skutkuje osłabieniem chwytu, zmniejszeniem zakresu oraz precyzji ruchów – chorzy skarżą się na przypadkowe upuszczanie trzymanych przedmiotów i utrudnione zaciskanie pięści.

Przyczyną powstania choroby jest długotrwały ucisk nerwu pośrodkowego w tzw. kanale nadgarstka. Kanał nadgarstka jest strukturą anatomiczną utworzoną z części kostnej – kości nadgarstka (w głębi i po bokach), oraz części włóknistej – więzadła poprzecznego nadgarstka (po stronie powierzchownej). W kanale nadgarstka poza nerwem pośrodkowym przebiegają ścięgna mięśni zginaczy.
Choroba rozwija się z powodu wpwzrostu ciśnienia i ucisku na nerw w zamkniętej, wąskiej przestrzeni jaką jest kanał nadgarstka. Przyczyną wzrostu ciśnienia jest najczęściej zapalenie, obrzęk i pogrubienie pochewek w których przebiegają ścięgna oraz przerost więzadła poprzecznego. Ucisk prowadzi do zaburzeń ukrwienia i braku prawidłowego odżywienia nerwu. Powoduje to jego zmiany degeneracyjne (neuropatię)
Powstawaniu zespołu cieśni nadgarstka sprzyjają zespoły przeciążeniowe ręki związane z wykonywaniem podobnych, powtarzających się ruchów m.in. pochewkadługotrwałej pracy przy komputerze, co powoduje występowanie schorzenia w coraz młodszym wieku. Chorobie sprzyjają również niewydolność nerek, zaburzenia hormonalne – niedoczynność tarczycy, cukrzyca oraz choroby reumatyczne. Jest również częstym powikłaniem urazów – złamań i zwichnięć w okolicy nadgarstka.
U kobiet mających tendencję do występowania choroby pierwsze objawy często pojawiają się w ciąży – jest to związane ze zmianami hormonalnymi oraz retencją większej ilości wody w ciele kobiety ciężarnej.

Postawienie diagnozy opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz wykonaniu EMG – badania elektrofizjologicznego, którego celem jest ocena funkcji mięśni i nerwów.

Leczenie można podzielić na zachowawcze (nieoperacyjne) oraz zabiegowe. Leczenie nieoperacyjne polega na odciążeniu kończyny, farmako- i fizykoterapii. Niestety postępowanie takie nie daje trwałego efektu i jest skuteczne tylko w początkowej fazie choroby.wp
Leczenie operacyjne polega na uwolnieniu kanału nadgarstka – nacięciu skóry długości 2-4cm w okolicy więzadła i jego przecięciu co powoduje zniesienie ucisku nerwu. Zabieg przynosi pacjentowi zazwyczaj natychmiastową ulgę. Przywrócenie prawidłowego ukrwienia i odżywienia nerwu w wyniku leczenia operacyjnego pozwala na jego regenerację, która trwa około 3-4 miesięcy. Stopień regeneracji zależy od stanu wyjściowego i uszkodzenia nerwu przed zabiegiem. Dlatego długotrwałe zwlekanie z wykonaniem zabiegu może powodować gorszy efekt leczenia.
Operacja zazwyczaj przeprowadzana jest w znieczuleniu miejscowym w trybie jednodniowego pobytu w szpitalu.

Czas rehabilitacji i powrotu do pracy jest zależny od wykonywanego zawodu oraz nasilenia zmian chorobowych przed zabiegiem. Wynosi zazwyczaj od 4-8 tygodni.