Dysplazja stawów biodrowych

Wrodzona dysplazja czyli niedorozwój stawów biodrowych, ze względu na późniejsze konsekwencje, jest jednym z najczęstszych i największych problemów w ortopedii dziecięcej. Dotyczy ona ok. 7% populacji noworodków.
U około 1-2% dysplazja występuje w najcięższej formie – zwichnięcia stawu biodrowego. Charakteryzuje się niepewnie osadzoną głową kości udowej w płytkiej i stromej panewce biodrowej, co powoduje rozciąganie torebki stawowej i więzadeł. Głowa kości udowej ulega przemieszczeniu, prowadząc do zaburzonego rozwoju zarówno płytkiej panewki, bliższego końca kości udowej jak i okolicznych tkanek miękkich. Może to powodować chorobę zwyrodnieniową stawu biodrowego, oraz martwicę głowy kości udowej.

Czynnikami ryzyka wpływającymi na częstość występowania dysplazji są m.in.:
– płeć żeńska (dysplazja 6-8 razy częściej niż u chłopców),
– występowanie dysplazji w rodzinie,
– położenie pośladkowe,
– duży płód,
– małowodzie,
– ciąża mnoga,
– poród przedwczesny,
– cięcie cesarskie,
– pierwsza ciąża.

Rozpoznanie tuż po urodzeniu, pozwala uniknąć leczenia ortopedycznego dużej liczbie dzieci, dzięki odpowiedniej profilaktyce wykonywanej przez rodziców.

Badanie ultrasonograficzne i kliniczne stawu biodrowego jest standardem od lat 80 ubiegłego wieku w krajach wysoko rozwiniętych, takich jak Niemcy, Szwajcaria, Austria, które osiągają czterokrotnie lepsze wyniki leczenia (obecnie najlepsze na świecie), niż kraje, które nie stosują obowiązkowych badań ultrasonograficznych.

Światu medycznemu znane są osiągnięcia austriackiego prof. R. Grafa, którego prowadzone już na oddziale noworodkowym przesiewowe badania ultrasonograficzne stawu biodrowego oraz podejmowane w jego klinice w Stolzalpe wczesne leczenie zachowawcze, pozwoliły na całkowite wyeliminowanie konieczności leczenia operacyjnego bioder u noworodków i dzieci.